Overland Reisverslag Dag 204-231: Roadtrip dwars door Maleisië

Na flinke papierchaos op de grens rijden we Maleisië binnen. In Kuala Lumpur pikken we een vriendin op, en samen maken we een roadtrip van 2 weken langs de hoogtepunten van het land. We varen door de oeroude jungle van Taman Negara, hiken tussen mistige theevelden in de Cameron Highlands, proeven de sfeer van het koloniale Georgetown en huren scootertjes op het tropische eiland Langkawi. Als onze vriendin terug naar Nederland vliegt, duiken wij weer de jungle in. We trekken dwars door het binnenland, van west naar oost, met alleen maar groen om ons heen. Onderweg maken we nog een tussenstop op het eiland Tioman. Ergens halverwege knalt er ineens een truck tegen ons aan. De eerste botsing van de expeditie. Typisch, vlak voor het einde. We sturen nog een allerlaatste keer naar het zuiden en geven gas. Op naar Singapore. We hebben het bíjna geflikt.

De grens over van Thailand naar Maleisië met je eigen auto

Het verlaten van Thailand gaat verrassend soepel. Maleisië inkomen blijkt een ander verhaal. De paspoortcontrole is zo gedaan. Ook werpen ze bij de grens een snelle blik op onze auto. Maar bij de douane gaat het mis. Daar kijken ze vol onbegrip naar onze Carnet de Passage, het document dat we nodig hebben om de auto tijdelijk te importeren. Maleisië is een van de weinige landen in de wereld waar dit papiertje verplicht is. Je zou verwachten dat ze dan weten wat ze ermee aan moeten, maar niet dus.

Na wat telefoontjes worden we door de douane weggewuifd met de boodschap dat we eerst een International Circulation Permit moeten halen bij het Ministerie van Transport. Pas dan willen ze onze Carnet de Passage afstempelen. En zonder die stempel mogen we het land officieel niet in. Gelukkig zit er een kantoor van het ministerie pal aan de grens, dus daar gaan we meteen naartoe.

Daar aangekomen blijkt dat ze die permit pas mogen afgeven als we een Maleisische autoverzekering hebben. Klinkt logisch. Maar ja, die verzekering kun je alleen afsluiten als je al in het land bent. En dat mogen we nog niet. Terug naar Thailand om het daar te regelen dan? Nope. Want je raadt het al: Thailand laat ons ook niet zomaar weer binnen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd. Zucht, bureaucratie.

Autoverzekering regelen voor onze roadtrip door Maleisië

Na uren aanmodderen blijkt iemand op het ministerie toch nog een contact te hebben die ons misschien kan helpen aan een autoverzekering. Samen bellen we die persoon op, maar hij heeft helemaal geen zin om naar de grens toe te komen om ons te helpen.

En dus maakt het ministerie uiteindelijk voor ons een uitzondering: we mogen tijdelijk Maleisië inrijden om in een winkelcentrum in de buurt een autoverzekering af te sluiten. Daarna moeten we direct terug naar de grens om alles officieel af te ronden. Het voelt een beetje als een illegale missie, maar we zeggen natuurlijk volmondig ja.

Als we bij het winkelcentrum aankomen waar we de autoverzekering moeten kopen, blijkt de zaak gesloten van onze telefonische contactpersoon. Er staan wel 3 kinderen ons op te wachten. Ze vragen of we ‘toevallig’ een autoverzekering nodig hebben. Eh… ja? De kinderen brengen ons naar iemand die ons aan een autoverzekering kan helpen voor 1 maand. Op dit punt zijn we allang blij dat we überhaupt iets kunnen regelen, dus we besluiten verder geen vragen te stellen. We zijn immers al uren bezig en we willen terug zijn bij het ministerie voordat ze sluiten.

Met de autoverzekering op zak gaat alles ineens snel. Terug bij de grens krijgen we een International Circulation Permit en onze Carnet de Passage wordt afgestempeld. We hebben er 5 uur over gedaan, maar met resultaat: we mogen Maleisië in.

We zijn nu 7 maanden onderweg en komen aan in land nummer 21. De kilometerteller staat op 30.960. En we zijn gewoon bijna in Singapore. Bizar. Echt bizar. We kunnen het niet geloven.

Herinneringen ophalen in Kuala Lumpur

11 jaar geleden zijn we al eens in Maleisië geweest als jonge backpackers. Wat we ons daar vooral van herinneren? Het eten. Gruwelijk lekker. Dus op onze eerste ochtend in Maleisië scoren we meteen een roti canai met iced lemon tea voor een paar cent. Waarschijnlijk het nationale ontbijt hier. En ja, het is nog steeds gruwelijk lekker.

Daarna rijden we in één rechte lijn naar Kuala Lumpur. Een verblijf vinden blijkt geen enkel probleem. Voor 30 euro per nacht hebben we een vierpersoonsappartement aan de rand van het centrum, met uitzicht op de iconische Petronas Twin Towers. Inclusief twee zwembaden, een jacuzzi, midgetgolfbaan, sauna en gym. Niet dat we al die dingen nodig hebben, maar het voelt bijna onbeleefd om ze niet te gebruiken.

We maken een korte trip down memory lane. Langs plekken waar we 11 jaar geleden ook zijn geweest. Vooral Chinatown is bijna onherkenbaar. De rauwe randjes zijn vervangen door koffiebarretjes, neonborden en TikTok-hoekjes. De charme van toen is wat vervaagd, maar daar staat tegenover dat je nu wél op elke straathoek een goede iced latte kunt krijgen. Ook wat waard.

Charelle gaat nog op zoek naar een batik shirtje dat ze destijds had gekocht en jaren heeft gedragen. Ze laat overal een foto zien van het model, maar krijgt alleen maar gegrinnik terug. “Dat is écht uit de mode,” krijgt ze overal te horen. Oké, duidelijk. Sommige dingen moeten vooral in het verleden blijven.

Moesson en een lekkend dakraam

Sinds we in Zuidoost-Azië zijn, heeft de 4Runner het zwaar te verduren. De regen komt hier met bakken tegelijk uit de lucht (want: regenseizoen). En niet zomaar een Hollands buitje, maar intense, tropische moessonbuien. We zien meerdere auto's onder water verdwijnen als de straten weer eens zijn veranderd in rivieren.

Dan merken we ineens dat het ook bij ons niet helemaal goed gaat. Ter hoogte van de bestuurdersstoel komt er water naar binnen bij onze voeten. Als we een bocht naar rechts maken voelen we een straal water precies op het rempedaal lopen. Lekker.

We besluiten terug te gaan naar Ironman, de offroad-zaak die ons in Bangkok ook fantastisch heeft geholpen. Onderweg ploegen we door overstroomde straten, wat de situatie alleen maar erger maakt.

Gelukkig vinden ze bij Ironman snel de oorzaak: het dakraam. Of eigenlijk, wat er nog over is van het dakraam, want open ging het allang niet meer. Via via worden we doorgestuurd naar een specialist, die besluit het raam aan de buitenkant gewoon dicht te kitten. Werkt prima. In één dag klaar, geen afspraak nodig.

Zo simpel kan het ook. We moeten er niet aan denken hoe lang dit in Nederland had geduurd. Dit soort ‘even fixen’-mentaliteit gaan we echt nog missen.

Roadtrip Maleisië met een vriendin

Nina, een goede vriendin van ons, komt 2 weken met ons meereizen. We halen haar op bij het vliegveld van Kuala Lumpur. Na 7 maanden onderweg voelt het zó fijn om weer een vertrouwd gezicht te zien. En hoe vet dat ze samen met ons het avontuur aan gaat?!

Als we aankomen bij het appartement kijkt Nina haar ogen uit. Ze had niet verwacht dat die 12 euro per persoon per nacht haar dit zou opleveren. Wij zijn stap voor stap gewend geraakt aan het goedkopere leven, maar voor Nina - rechtstreeks uit Nederland - is het een openbaring.

Taman Negara

Met z’n drieën trekken we het land door, dit keer met iemand op de achterbank. Onze eerste stop is Taman Negara, een van de oudste jungles ter wereld. Het is regenseizoen, dus de bloedzuigers vieren feest. Tijdens het wandelen slaan we ze letterlijk van ons af. Bah. Maar de jungle leeft. Apen slingeren boven ons hoofd, we bezoeken een lokale stam en vallen in slaap met een kakofonie van krekels, kikkers en tikkende regen.

Ontdek de straten van George Town, Penang

We rijden verder naar de theevelden van de Cameron Highlands, drinken iets te veel cocktails in de koloniale stad Georgetown en verkennen het tropische eiland Langkawi op scooters. Daar viert Charelle haar 32e verjaardag. Voor het eerst op het strand in oktober. We halen taart, ballonnen en gaan luxe uit eten bij het beste restaurant van het eiland. Een verjaardag om nooit meer te vergeten.

Cameron Hooglanden

Grappig genoeg had Charelle het altijd best lastig met haar leeftijd. 30 voelde oud, en vooral de perceptie en verwachtingen die dat met zich meebrengt. Huisje, boompje, beestje. Maar wat nou als je dat helemaal niet wil? Sinds de expeditie is dat veranderd. Veel mensen die we onderweg ontmoeten zijn juist verbaasd dat we dit op deze leeftijd allemaal al doen. En haar grootste wens is vervuld: op wereldreis gaan. Geen angst meer voor “wat nou als het er nooit van komt”. Alleen nog maar het besef: ik leef mijn droom. En dat geeft rust.

Eiland Langkawi

De eerste autoschade door een botsing

Na 2 weken nemen we afscheid van Nina. We zetten haar af op het vliegveld van Langkawi, waar ze terugvliegt naar Nederland. Wij gaan door, nog altijd richting Singapore.

Als we met de ferry terugvaren naar het vasteland, staan we keurig geparkeerd op het autodek. Zodra de klep opengaat, wil iedereen tegelijk van boord. De truck voor ons rijdt ineens langzaam achteruit. Marcel toetert. Geen reactie. De truck komt recht op ons af, en dan… bam. Onze allereerste botsing van de expeditie is een feit.

Voor we iets kunnen doen, scheurt de truck er vandoor. Maar daar nemen we geen genoegen mee. We racen erachteraan en bij het eerste stoplicht zetten we de 4Runner dwars voor zijn neus. We stappen uit, wijzen naar de schade en proberen uit te leggen wat er is gebeurd. De schade is gelukkig klein, wat krassen op de bumper. Maar de man spreekt geen woord Engels. En nu?

Dan herinneren we ons ineens het visitekaartje van een vriendelijke Maleisiër die we op de ferry hebben ontmoet. “Als ik ooit iets voor jullie kan doen, laat het me weten,” had hij gezegd. Nou, dat moment is bijzonder snel.

We bellen hem op en hij blijkt vlak achter ons te rijden, aangezien hij ook net van de ferry komt. Binnen vijf minuten is hij ter plekke. Hij tolkt tussen ons en de chauffeur, en het wordt al snel duidelijk dat de man enorm geschrokken is en het oprecht vervelend vindt. Als we dit via de verzekering willen regelen, moeten we allemaal naar het politiebureau en daar kunnen de gevolgen voor de chauffeur best pittig zijn. Hij zou alles zelf moeten betalen, iets wat hij duidelijk niet kan.

Na een korte blik op de bumper besluiten we het erbij te laten. Geen gezeur, gewoon door. De chauffeur is zichtbaar opgelucht en bedankt ons meerdere keren. En wij zetten de motor weer aan en rijden verder. Eerste botsing van de expeditie: check. Gelukkig stelde het weinig voor. Laten we het bij één keer houden.

Zelf rijden door het dichtbegroeide binnenland van Maleisië

We zijn met de ferry aangekomen in het noorden van Maleisië, niet ver van de grens waar we eerder het land binnenreden vanuit Thailand. Na een kort tripje naar de grenspost om onze autopapieren te verlengen die maar een maand geldig waren, kunnen we weer op pad.

Ons plan: de doorsteek maken van de westkust naar de oostkust, dwars door het dichtbegroeide binnenland van Maleisië. De vorige keer dat we in Maleisië waren, sloegen we het oosten over. Tijd om dat recht te zetten.

Dit deel van het land staat niet bepaald bekend om de toeristische hoogtepunten, maar het is prachtig om doorheen te rijden. De wegen slingeren eindeloos door uitgestrekte palmplantages en diepgroen regenwoud.

In de verte zien we een waterval en we besluiten meteen om erheen te rijden. Het is lunchtijd en er zijn slechtere plekken voor een pauze. Wat we niet weten, is dat we uitkomen bij de Stong waterval. 270 meter hoog en blijkbaar daarmee de hoogste van Zuidoost-Azië. Geen idee dat die hier was, maar wat een plek! We duiken het water in en eten onze lunch met uitzicht op de waterval. Wat een leven hebben we toch.

Na 2 dagen vol jungle, palmbomen en kronkelweggetjes bereiken we de oostkust. We stoppen kort in Kota Bahru, vooral bekend vanwege de unieke moskee die gemaakt is van glas, staal en kristal. Daarna is het tijd om naar het zuiden te rijden. Voor de allerlaatste keer tijdens deze expeditie.

Nog maar zo’n 700 kilometer te gaan. Als we zouden willen, kunnen we morgen in Singapore staan. Maar dat doen we natuurlijk niet. Er is nog één plek waar we absoluut heen willen: Tioman.

Paradijs gevonden in Maleisië: Tioman

Tioman is een klein eiland aan de oostkust van Maleisië, vlakbij Singapore. Om een of andere reden stond het al jaren op onze bucketlist, maar we zijn er nooit geweest. En nu we er eindelijk zijn, blijkt het nog mooier dan we hadden verwacht.

Het water is azuurblauw, de stranden zijn wit en zacht, en overal staan wuivende palmbomen. Zodra je je duikbril opzet, opent zich een compleet nieuwe wereld. Koraalriffen, tropische vissen, babyhaaien, schildpadden. Je weet soms niet waar je moet kijken. Niet voor niets wordt Tioman gezien als dé duikspot van Maleisië.

Wat het extra bijzonder maakt: het is hier nog niet te toeristisch. Er is genoeg te vinden om comfortabel te verblijven, maar het voelt niet overontwikkeld. Geen rijen resorts, geen bergen afval. Gewoon precies goed.

We verblijven in Swiss Cottage Tioman (echt een aanrader!). Een houten hutje op het strand, met airco en AAN de zee. Als we de deur opendoen, staan we met onze voeten in het zand. Voor de deur kunnen we snorkelen tot we gerimpeld zijn.

’s Avonds zitten we met de beheerder van het resort bij het kampvuur, pratend over het leven, reizen en keuzes maken. Als dit geen paradijs is, dan weten wij het ook niet meer.

We kijken omhoog, naar een hemel vol sterren. We proosten op het leven, op het reizen, op alle beslissingen die ervoor hebben gezorgd dat we hier nu zijn. We snappen nog steeds niet helemaal dat dit moment écht is. Maar dat is het wel. Morgen rijden we naar Singapore. Echt.

Morgen bereiken we de finishlijn.

Het avontuur is nog niet voorbij! Read our LAST journal here.

● ● ●

Volg de expeditie op Instagram voor realtime updates en nog veel meer foto's en video's!
Sommige links in deze post zijn affiliate links.