Met een hulpkonvooi naar Oekraïne: waarom we deze reis maken

Over een paar weken rijden we naar Oekraïne. We gaan mee met een hulpkonvooi om 4x4's en generatoren te brengen naar mensen die ze hard nodig hebben. En eerlijk gezegd vind ik dat best spannend. Ik vraag me af hoe het zal zijn om voor het eerst een luchtalarm te horen. Om ergens te moeten schuilen. Om naar de lucht te kijken en je af te vragen of dat gezoem van een vliegtuig komt, een drone of misschien wel iets veel ergers. Hoe het voelt om ergens te zijn waar je veiligheid nooit helemaal zeker is. En wat het met me zal doen om met eigen ogen een land in oorlog te zien. Welke mensen we ontmoeten, welke verhalen we horen en hoe ik die straks weer een plek geef als we thuis zijn in Nederland. Misschien maak ik het in mijn hoofd groter dan het is. We gaan tenslotte maar een week, als vrijwillige chauffeurs, richting Kyiv. Maar het blijft een land in oorlog. En het zou naïef zijn om te doen alsof daar geen risico's aan zitten. Dus waarom gaan we?

Wat doen we met onze vrijheid?

Marcel en ik hebben jarenlang gebouwd aan een leven waarin vrijheid centraal staat. We zijn zelfstandig ondernemer, kunnen remote werken en reisden anderhalf jaar met onze Toyota 4Runner de wereld rond.

Het is een leven vol privilege. Maar de laatste tijd denken we steeds vaker na over wat we eigenlijk met al die vrijheid doen. Want op minder dan drie dagen rijden van ons huis vechten mensen voor hun vrijheid (en die van ons!) aan het front van Europa.

Mensen die afscheid moeten nemen van hun familie zonder te weten of ze elkaar ooit nog terugzien. Die in ijskoude loopgraven slapen terwijl drones boven hun hoofden cirkelen. Die vrienden hebben zien sterven, hun huis zijn kwijtgeraakt of al jaren wachten op de terugkeer van iemand van wie ze houden.

En dan denk ik na over waar we de winter zullen doorbrengen. Ja, tuurlijk mag je genieten van het leven dat je hebt opgebouwd. Maar ik vraag me wel af of we onze vrijheid ook kunnen gebruiken om iets voor anderen te betekenen. Waar zetten we onze vrijheid voor in?

Toen we hoorden dat de Nederlandse stichting Vrienden van Oekraïne vrijwillige chauffeurs zocht, werd die vraag ineens heel concreet. We weten hoe je lange afstanden rijdt in een 4x4. We hebben ervaring met grensovergangen en reizen door onbekende landen. En we hebben de flexibiliteit en de tijd. Dus meldden we ons aan.

Vrienden van Oekraïne

In november rijden we voor het eerst mee met een hulpkonvooi richting Kyiv. We brengen 4x4's, generatoren en andere hulpgoederen die door Vrienden van Oekraïne zijn ingezameld.

Oekraïne bereidt zich voor op alweer een winter in oorlog. De temperaturen kunnen er ver onder het vriespunt zakken en doordat de energie-infrastructuur voortdurend wordt aangevallen, zijn elektriciteit en verwarming lang niet altijd beschikbaar.

Generatoren en powerstations zorgen ervoor dat communicatieapparatuur en andere essentiële apparaten blijven werken. Dieselkachels bieden warmte op plekken waar gewone verwarming ontbreekt. En 4x4's worden gebruikt om mensen en goederen te vervoeren over kapotte wegen en moeilijk begaanbaar terrein.

Afgelopen winter haalde de stichting ruim €500.000 op en leverde daarmee 1.087 generatoren, 276 powerstations en 14 heaters aan Oekraïne. Dit jaar wil de stichting met de winteractie Geef energie, geef warmte maar liefst 1.000 generatoren, 1.000 powerstations en 1.000 dieselkachels leveren.

Wat ik me nauwelijks kan voorstellen

De laatste tijd lees ik steeds meer verhalen over Oekraïne. Een aanrader is 'Ordinary People Don't Carry Machine Guns' van de Oekraïense schrijver Artem Chapeye. Een boek over de oorlog waarin de menselijke kant centraal staat. Wat het met je leven doet, als er ineens oorlog uitbreekt. Voor welke keuzes je komt te staan.

Ik blijf me afvragen wat het met iemand doet als je iedere dag rekening moet houden met een mogelijke aanval. Of je op een gegeven moment niet meer reageert op een luchtalarm. Of je 's nachts nog wel kunt doorslapen. Of angst iets wordt wat je gewoon met je meedraagt terwijl je boodschappen doet, naar je werk gaat of staat te koken. De mensen in Oekraïne hebben niet kunnen kiezen of deze oorlog onderdeel van hun leven zou worden.

Ik ben ook benieuwd naar de mensen die we zullen ontmoeten. Wat ze ons willen vertellen. Hun verhalen over de afgelopen jaren. Ik kan me nauwelijks voorstellen wat ze allemaal hebben meegemaakt.

Help je ons warmte naar Oekraïne te brengen?

Naast ons werk als vrijwillige chauffeurs zijn we een inzamelingsactie gestart om Vrienden van Oekraïne te helpen meer 4x4's, generatoren, dieselkachels en andere hulpgoederen aan te schaffen. Hoe meer geld we samen ophalen, hoe meer hulpgoederen de stichting komende winter naar Oekraïne kan brengen.

De initiatiefnemers van de stichting betalen alle organisatiekosten zelf en wij bekostigen onze eigen reis. Dat betekent dat 100% van de donaties naar hulpgoederen voor Oekraïne gaat.

Wil je ons helpen? Dan kun je via onze inzamelingsactie een bijdrage doen. Elk bedrag helpt, en ook door de actie te delen met vrienden of familie steun je ons enorm.

Ik hoop dat de mensen die aan het front onze vrijheid verdedigen, weten dat er honderden kilometers verderop mensen zijn die hen niet zijn vergeten. Juist nu, na bijna vijf jaar oorlog.

Hoe deze reis precies gaat verlopen, weten we nog niet. En hoe we ons zullen voelen als we straks de Oekraïense grens weer over rijden richting Nederland, al helemaal niet. Maar ik vermoed dat die grensovergang anders zal voelen dan alle andere grenzen die we tot nu zijn overgestoken.

We houden jullie op de hoogte.

💙💛