Het is níet te bevatten, met geen mogelijkheid, dat dit de eindbestemming van onze expeditie is. Dat we hier maanden naartoe hebben geleefd. We zijn euforisch dat we het hebben bereikt. Maar tegelijk is het ook jammer dat de expeditie achter ons ligt. Niet dat we er verdrietig om zijn, zeker niet. We zijn immens dankbaar dat we dit hebben kunnen doen. Alleen we zijn voor ons gevoel gewoon nog lang niet klaar met deze reis. Dus… dat was het dan? We hebben onze bestemming bereikt en gaan nu terug naar ons ‘normale’ leven? Haha. Ja, doei.