Instagram<\/a> voor realtime updates en nog veel meer foto's en video's!<\/em><\/p>\n<\/body>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Hoe kunnen we onze reis door Turkmenistan beschrijven? Een paar dagen lang hadden we het gevoel dat we ons in een surrealistisch, alternatief universum bevonden. Turkmenistan is zonder twijfel het meest bizarre land dat we ooit hebben bezocht. Stel je een land voor waar de paranoia onder een dictatuur voelbaar is, waar de hoofdstad Ashgabat schittert in wit marmer en waar een brandende krater midden in de woestijn ligt. Elke dag in Turkmenistan bracht een nieuwe verrassing. E\u00e9n ding is zeker: we zullen dit land nooit vergeten. De 'Geachte President' Laten we, voordat we er induiken, eerst de situatie schetsen. Turkmenistan is een gesloten dictatuur, vaak vergeleken met Noord-Korea. Het is echter niet erg bekend, omdat er in de westerse media nauwelijks aandacht aan het land wordt besteed. Turkmenistan werd onafhankelijk in 1991 na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. De eerste \"gewaardeerde\" president (zoals iedereen hem hoort te noemen), Saparmarut Niazov, regeerde tot zijn dood in 2006. Hij noemde zichzelf Turkmenbashy, wat 'leider van de Turkmenen' betekent. Bescheidenheid kwam niet in zijn woordenboek voor. Hij schreef een boek dat iedereen in Turkmenistan moest lezen - en opzeggen bij tal van gelegenheden, bijvoorbeeld als ze een rijbewijs wilden. Hij bouwde een reusachtig standbeeld van het boek dat elke avond delen uit het boek voorlas. De hoofdstad heeft witmarmeren en gouden standbeelden, paleizen en flatgebouwen, waaronder een gouden standbeeld van hemzelf dat met de zon meedraait. Hij hernoemde een stad naar zichzelf en het woord \"brood\" en de maand april naar zijn moeder - de zeer onpraktische naam Gurbansoltan. Hij verbood playbacken, ballet, baarden en opera en sloot alle bibliotheken en ziekenhuizen buiten de hoofdstad. Zijn opvolgers hebben dezelfde strakke greep gehouden, zonder politieke oppositie of vrije pers. Het internet is zwaar gecensureerd en traag, en sociale media zijn verboden terrein. De totalitaire staat regeert nog steeds in Turkmenistan. Verplichte gids Turkmenistan is niet bepaald een toeristische hotspot - ongeveer 70% van de aanvragen voor een toeristenvisum wordt zonder enige uitleg afgewezen. Maar op onze typische avontuurlijke manier besloten we het toch te proberen. En wat denk je? Onze visa werden goedgekeurd! Er zit echter wel een addertje onder het gras: je moet altijd een gids bij je hebben, dus vergeet het om vrij op ontdekkingstocht te gaan. De enige uitzondering hierop is als je reist met een transitvisum, maar die zijn nog moeilijker te krijgen. We kwamen enigszins nerveus aan bij de grens, omdat we totaal niet wisten wat ons te wachten stond. We moesten ongeveer $450 in contanten ophoesten om binnen te komen. Maar eerst reden we door een bizarre ontsmettingspoel om de auto \"schoon\" te maken. Daarna moesten we onze hele route uitstippelen voor goedkeuring door een paar streng uitziende soldaten. Gelukkig stond onze verplichte gids ons op te wachten en loodste ons vakkundig door het bureaucratische doolhof. Na ongeveer vijf uur door hoepels springen mochten we eindelijk dit vreemde, surrealistische land in. De witmarmeren stad Ashgabat Onze eerste stop was Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan. Van een afstand leek het een witte waas midden in de woestijn. Toen we dichterbij kwamen, veranderde deze waas in een adembenemend schouwspel: een hele stad die glinsterde van wit marmer en goud. Elk gebouw was een architectonisch hoogstandje en sommige waren zelfs ontworpen om hun functie te weerspiegelen: het Ministerie van Onderwijs leek op een enorm boek, het Ministerie van Gas leek op een gigantische aansteker en het vliegveld had de vorm van een vliegende vogel. Ashgabat heeft het wereldrecord voor de hoogste dichtheid aan witmarmeren gebouwen en beschikt over het grootste overdekte reuzenrad, het grootste stervormige gebouw, het grootste paardvormige gebouw en de meeste fonteinen in een openbare ruimte. Deze weelde wordt allemaal gefinancierd door de enorme gasreserves van het land. En, toegegeven, drie machtswellustige dictators. Helaas konden we niet met onze eigen auto het centrum inrijden omdat hij niet wit was. Alleen witte auto's zijn toegestaan. Dus parkeerden we onze niet-conforme auto bij het hotel en reden we door de stad in de smetteloos witte auto van onze gids. Overal waar we keken, was alles onberispelijk - zelfs de lantaarnpalen waren prachtig vormgegeven. Maar waar waren alle mensen? In ons hotel, met ongeveer 300 kamers, stonden maar drie auto's geparkeerd. Het zou ons niet verbaasd hebben als de andere twee auto's van de undercoveragenten in de lobby waren. De zesbaanswegen en uitgestrekte pleinen waren griezelig leeg. Toen we aankwamen bij 's werelds grootste overdekte reuzenrad, werd het exclusief voor ons aangezet. Het voelde alsof we een sciencefictionfilm waren binnengestapt. Uitgeput en totaal verbijsterd trokken we ons terug in ons verlaten hotel. Vrijuit spreken was uitgesloten; het hotel was, net als alle andere in het land, eigendom van de overheid en waarschijnlijk afgeluisterd. We vroegen ons af waar we in hemelsnaam terecht waren gekomen. De Darwaza-gaskrater: 'Poorten van de Hel' Dag twee was net zo surrealistisch als de eerste. We verlieten Ashgabat en doken de uitgestrekte Karakum-woestijn in, die 70% van Turkmenistan bedekt. Buiten de hoofdstad vervaagde de beschaving en restte ons niets dan zand en een meedogenloze zon. De wegen, overblijfselen uit het tijdperk van Chroesjtsjov, bestonden bijna niet meer. Ze waren ge\u00ebrodeerd door de tijd en de woestijnwind en veranderden uiteindelijk in een stoffig, grillig spoor van afbrokkelend asfalt. Het was een beentrappende reis, een grimmige herinnering aan de verwaarlozing door de regering. Na uren van geduw en gehobbel bereikten we eindelijk onze bestemming: de Poorten van de Hel. Deze enorme, vurige krater brandt al sinds de jaren 1960-70 van de vorige eeuw. De Sovjets stuitten in hun zoektocht naar olie op een enorme gasvoorraad. Door een boorongeluk explodeerde een gasbel, waardoor een gapende krater ontstond. Om een nog grotere ramp te voorkomen, staken ze het ontsnappende gas in brand. Meer dan 60 jaar later brandt het nog steeds. Aan de rand staan, de vlammen zien dansen en de intense hitte voelen, was een absurde en betoverende ervaring. Turkmenistan slaagt er nooit in om een nieuw item toe te voegen aan de \"Nooit heb ik ooit...\" lijst. Woestijnwegen Nadat we de nacht in een yurt bij de krater hadden doorgebracht, waagden we ons weer op de woestijnwegen. Opmerkelijk genoeg waren de wegen nog slechter geworden en veranderden ze in modderige sporen door de stortbui van de vorige dag, vol gapende kuilen en onophoudelijke hobbels. Onze auto trotseerde het verraderlijke terrein, maar onze ruggen waren minder veerkrachtig. De eerste 270 kilometer kostten ons acht uur. Tijdens de hele reis belden de autoriteiten regelmatig naar onze gids om onze locatie te controleren, waarbij ze ons langzamere tempo opmerkten dan dat van de gemiddelde gekke Turkmeense chauffeur. Het gevoel van constante bewaking was surrealistisch. Voor ons was het een tijdelijk ongemak, maar voor de lokale bevolking is het een dagelijkse realiteit. Leven onder zo'n voortdurende controle is onvoorstelbaar. Onze volgende stop waren de oude ru\u00efnes van Konye-Urgench, ooit de parel van het Oosterse Islamitische Rijk, later vernietigd door de troepen van Genghis Khan en Timurlane. We dineerden in een griezelig verlaten restaurant dat alleen voor toeristen was bestemd. Elke hoop op interactie met de lokale bevolking werd de bodem ingeslagen; je ziet alleen wat de regering wil dat je ziet. We zagen echter wel iemand met een Feyenoord-shirt aan. Met de hulp van onze tolk vertelde Marcel dat hij een Ajax-fan was, van Formule 1 hield en op een \"adventure bike\" reed. Daarover later meer... Ghost Hotel De laatste bestemming van onze reis door het land was Dashoguz, de grootste stad in het noorden van Turkmenistan. We checkten in bij het grootse, witmarmeren Dashouz Hotel. Dit kolossale bouwwerk, met honderden kamers, had weer slechts een paar auto's buiten geparkeerd. Bij de receptie werden we vrolijk begroet door een jonge Turkmeense gast: \"Ik studeer in Seoul! Ik ben een tijdje terug in Turkmenistan. Waar komen jullie vandaan? Oh, Nederland? Ik ben gek op Ajax. En Max Verstappen!\" Toeval? Absoluut niet. Het was duidelijk dat hij daar was neergezet, omdat hij al op de hoogte was gebracht van de informatie die we hadden gedeeld met de lokale man in een Feyenoord-shirt in de woestijn. In onze kamer wisselden we veelbetekenende blikken uit, maar durfden niet te spreken. Alleen je gedachten zijn hier echt veilig. We dineerden in het enorme, lege restaurant van het hotel. Een stroomstoring maakte de griezelige ervaring compleet. Buiten woedde een storm, met bliksem en regen die de sfeer van het spookhuis versterkte. We dronken ons biertje op in het donker en gingen terug naar onze kamer, waar we de enorme waterval in het trappenhuis zagen die het gevolg was van het lekkende dak. Het water stroomde rechtstreeks in de elektriciteitskast. En dit alles voor $120 per nacht, wat wil je nog meer? Eindelijk vrijheid De volgende ochtend voegde onze undercover vriend zich weer bij ons en kwam \"toevallig\" net na ons de ontbijtzaal binnen. Hij vroeg of hij bij ons mocht komen zitten en vertelde enthousiast over zijn liefde voor motoren, vooral \"adventure bikes\", en zijn aankomende motorreis. We waren huiverig voor de fa\u00e7ade, maar knikten en glimlachten beleefd. Voordat we op weg gingen naar de grens met Oezbekistan, maakten we een snelle stop bij de plaatselijke bazaar - de eerste glimp van het plaatselijke leven die we in onze vier dagen in het land hadden gezien. Onze gids vertaalde niets en niemand begreep ons, maar het was een verademing om onder de mensen te zijn. Achter de rug van de gids om gaf Marcel geld aan een paar kinderen die het duidelijk moeilijk hadden. Toen we Oezbekistan binnenkwamen, voelden we een diep gevoel van opluchting. Eindelijk vrijheid (hoewel Oezbekistan ook niet het meest vrije land ter wereld is). Het is hartverscheurend om te denken dat de mensen in Turkmenistan zich misschien nooit zo zullen voelen. We zullen deze plek zeker nooit vergeten. Volg de expeditie op Instagram voor realtime updates en nog veel meer foto's en video's!<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":3370,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"nf_dc_page":"","om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":true,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[41,23,82,92],"tags":[],"class_list":["post-3355","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-asia","category-destinations","category-expedition-overland","category-turkmenistan"],"yoast_head":"\n
Overland Journal Day 53-56: Turkmenistan - Char Is Far<\/title>\n \n \n \n \n \n \n \n \n \n \n \n \n \n \n\t \n\t \n\t \n \n \n \n\t \n\t \n\t \n